REZERWAT KROKUSY

Rezerwat „ Krokusy” w Górzyńcu utworzono w 1962 roku w celu zachowania dla potrzeb nauki i dydaktyki, prawdopodobnie naturalnego stanowiska szafrana ( Crocus L. ) – znanego już w roku 1811. Rezerwat ten ma bardzo duże znaczenie w krajowym systemie ochrony przyrody. Chroni izolowane, jedyne poza Tatrami i ich przedpolem stanowisko tego gatunku w Polsce.

Izerskie krokusy należą do gatunku Crocus vernus Wulf. i wykazują cechy charakterystyczne dla odmiany Heuffelianus Herb. O czym pisali już floryści niemieccy- Fiek (1881 )i Schube ( 1903 ). Nawet jeśli założymy, iż jest to gatunek zawleczony,  to przyjąć musimy, że rozwija się on na tym stanowisku co najmniej od 200 lat. 
W tym czasie przeszedł pełną aklimatyzację i mimo oporu środowiska stanowi trwały element flory naturalnych łąk górskich ze związku Polygono – Trisetion.
  
W 1999 roku wielkość populacji liczyła 1350 okazów kwitnących. Szafran zwany popularnie krokusem należy do rodziny kosaćcowatych ( Iridaceae ). Odznacza się kwiatami o liliowej barwie, długości ok. 3,5 cm, a wraz z rurką do ok.12 cm, równowąsko-lancetowatymi liśćmi z białym podłużnym paskiem. Jest geofitem, jego organem przetrwalnym są bulwocebule.
Szafran kwitnie w marcu i kwietniu. W rezerwacie występują też szczególnie cenne gatunki roślin naczyniowych jak:

• Śledziennica naprzeciwlistna – Chrysosplenium oppositifolium A
• Arnika górska – Arnica motana
• Goryczka trójeściowa – Gentiana asclepiadea
• Dziewięćsił bezłodygowy – Carlina acaulius
• Podrzeń żebrowiec – Blechnum spicant