Hodowla lasu jest jedną z dyscyplin nauk leśnych. Łączy w sobie wiele związków z dziedziny klimatologii, hydrologii, gleboznawstwa, nasiennictwa, dendrologii i innych pozornie nie mających nic wspólnego z lasem nauk przyrodniczych i technicznych. Jest jedną z najważniejszych dziedzin leśnictwa. Bowiem od jej znajomości i sposobu powiązanie wielu dziedzin przyrodniczych zależy dalszy rozwój lasu prowadzonego przez leśnika ( drzewostanu ) i wartość techniczna drewna możliwa do sprzedaży. Prace z hodowli lasu zaczynają się zaraz po ustąpieniu starego drzewostanu na korzyść młodego pokolenia. Niekiedy odbywa się to przy pomocy zrębu zupełnego, jednorazowym pozbawieniu powierzchni leśnej całkowicie drzew dojrzałych lub w postaci rębni złożonej. Rębnia złożona pozwala na długoletnią przebudową drzewostanu dojrzałego na korzyść młodego. Widzimy, że w hodowli lasu podobne przebiegają zjawiska jak w życiu człowieka. Przychodzi taki okres, taki czas, że najstarsze dojrzałe pokolenie musi ustąpić miejsca młodemu, prężnie się rozwijającemu pokoleniu o dużych siłach witalnych i możliwościach przekazania gatunku. Opierając się doświadczeniach i praktyce, w hodowli lasu możemy wyróżnić główne jej kierunki, należą do nich:

1. selekcja i nasiennictwo
2. ekologiczne podstawy hodowli lasu
3. szkółkarstwo leśne
4. odnowienia i zalesienia
5. pielęgnacja lasu
6. przebudowa drzewostanu
7. nawożenie mineralne

Najprościej hodowlę lasu można przyrównać do ogródka warzywnego. Każdy ogrodnik wie, aby osiągnąć korzystne wyniki swojej pracy, uzyskać zdrowe, smaczne i odpowiedniej ilości warzywa z jednostki powierzchni musi najpierw poznać glebę swojej działki, wymagania glebowe i siedliskowe prowadzonych przez siebie roślin. Podobnie jest z lasem. Abyśmy mogli spacerować i wypoczywać w pięknych i zdrowym lesie, wymaga to wielu umiejętności teoretycznych i praktycznych leśników. Od hodowcy lasu zależeć będzie, na co przeznaczony zostanie surowiec drzewny, czy uzyskamy wysokiej jakości drewno z przeznaczeniem na cele konstrukcyjne, czy też rezonansowe, czy może tylko na produkcję papieru i na opał.

Po wyselekcjonowanym zbiorze nasion i przysposobieniu ich do siewu, następuje produkcja sadzonek w szkółce leśnej z przeznaczeniem do odnowień i zalesień. Przy czym o odnowieniach mówimy wtedy, gdy wymieniamy stare drzewa na młode, np. przy zastosowaniu wcześniej wspomnianej rębni zupełnej, czy też częściowej. Natomiast zalesienia mają miejsce wtedy, gdy jakaś powierzchnia, jakiś grunt nigdy wcześniej nie był pokryty roślinnością leśną, np. grunt rolny, nieużytek poprzemysłowy, itp. Istotną sprawą przy zakładaniu najmłodszego lasu ( uprawy leśnej ) jest określenie typu siedliskowego lasu. Obejmuje ono ogół pojęć i zjawisk zachodzących pomiędzy glebą, klimatem a organizmami żywymi występującym w tym środowisku. To gleba i klimat warunkują wzrost i prawidłowy rozwój drzewostanu. Z każdym typem siedliskowym lasu związane są odpowiednie grupy gatunkowe drzew lasotwórczych. Ogólnie można tu wyróżnić bory iglaste, bory mieszane, lasy mieszane, lasy liściaste, olsy, łęgi. W Leśnym Kompleksie promocyjnym „Sudety Zachodnie” najwięcej występuje siedlisk związanymi z borami świerkowymi, borów i lasów mieszanych. Każde to siedlisko charakteryzuje się innym składem gatunkowy drzew lasotwórczych, podszytu, no bardzo ważnych roślin wskaźnikowych w runie leśnym. To właśnie te małe, niekiedy niepozorne roślinki są wskaźnikami żyzności i wilgotności siedliska, warunkują istnienie wysokich drzew.

Założenie uprawy leśnej polega na wykonaniu nasadzeń nowymi, młodymi drzewkami. W górach wprowadza się dużo świerka, który najlepiej znosi surowe warunki glebowo-klimatyczne, a także modrzewia, a do wysokości 800 m.n.p.m. także jodłę i buka. Każda uprawa wzbogacana jest innymi gatunkami cennym dla środowiska, mówimy wtedy o gatunkach biocenotycznych. Należą do nich jarząb pospolity ( jarzębina ), brzoza, wierzba śląska, sosna kosówka, olsza szara i inne. Każdy gatunek wysadzany jest w odpowiedniej ilości na 1 hektar ( 10 000 m2 ) i w odpowiednim zagęszczeniu, czyli odległości pomiędzy sąsiednimi sadzonkami ( więźba sadzenia ). Podczas prac odnowieniowych stosowana jest metoda sadzenia bez przygotowania gleby. Polega ona na zastosowaniu odpowiedniej konstrukcji kostura, pomysłu naszego Leśniczego z Leśnictwa Czerniawa, Jerzego Kwitowskiego. Przy pomocy kostura wykonuje się otwór w glebie, w celu wprowadzenia sadzonki i wykonanie nasadzeń sadzonkami z zakrytym systemem korzeniowym, w specjalnie przygotowanych pojemniczkach z substratem glebowym zawierającym startową dawkę cennych związków mineralnych, niezbędnych do rozwoju młodego lasu. Każda uprawa podlega podwójnej ocenie określającej jej pokrycie na powierzchni jak i zdrowotność. Pierwszą taką ocenę dokonuje leśniczy w 2 roku jej istnienia i drugą ostateczną w 5 roku życia uprawy. Od niej zależy, jakie będą dalsze losy młodego lasu, czy będzie podlegał dalszej przebudowie, czy też pozostanie przeznaczony do następnych prac hodowlanych, do których należą: czyszczenia wczesne, czyszczenia późne i zabiegi w ramach trzebieży wczesnych i późnych.

Czyszczenia wczesna ( CW ) prowadzi się w uprawach leśnych założonych sztucznie lub w sposób naturalny poprze wysiew nasion przez drzewa. Ten z zabieg hodowlany polega na powstrzymaniu wzrostu lub całkowitemu usunięciu zbędnych, wadliwych lub uszkodzonych drzewek. Czyszczenia wczesna umożliwiają porządkowanie składu gatunkowego, formy i struktury odnowienia, regulowanie zagęszczenia i selekcji, poprawianie jakości drzewek

Czyszczenia późne ( CP ) prowadzi się już w młodnikach ( do 20 roku życia. W ramach czyszczeń późnych wykonuje się następujące czynności: regulowanie składu gatunkowego, usuwaniu, ogławianiu lub obrączkowanie zbędnych domieszek pozostałych z okresu czyszczeń wczesnych jak również drzewek głuszących pożądane domieszki, przerzedzenie nadmiernie zagęszczonych drzew, usuwanie drzew chorych, obumarłych. Czyszczenia mają decydujące znaczenie w dalszym rozwoju drzewostanu.

Jeżeli drzewa osiągnęły wiek ponad 20 lat i przeszły okres czyszczeń wczesnych i późnych, podlegają dalszym pracom hodowlanym, tak zwanym trzebieżom. Są to cięcia pielęgnacyjne polegające na usuwaniu drzew niepożądanych. Trzebieże wpływają pozytywnie na wzrost i rozwój drzew, dzięki zmniejszeniu konkurencji korzeni i koron drzew oraz przyspieszeniu rozkładu substancji organicznej w następstwie zwiększonego dopływu światła i ciepła do gleby. Ten pozytywny wpływ trzebieży przejawia się wzmożonym przyrostem na wysokość, wielkości koron drzew, a przez to zwiększeniem przyrostu pnia na grubość. Trzebieże pozwalają na polepszenie jakości i wartości drewna i poprawę wzrostu i rozwoju drzew. W ramach tych prac pielęgnacyjnych usuwana jest z drzewostanu ilość drewna, podlegająca sprzedaży i umożliwiająca rozwój drzewostanu, aż do okresu dojrzałości rębnej ( usuwaniu starego drzewostanu z powierzchni leśnej ).